berberys Frikarta
candid. × verrucul.
berberys wąskolistny
darw. × empetrif.
|
liście kolczasto-ząbkowane *liście całobrzegie
· ta cecha diagnostyczna jest widoczna po zalogowaniu, w pełnej wersji atlasu, opcja logowania znajduje się prawym górnym rogu strony ⊛ Gatunek rodzimy.
Widne bory, skraje lasów, zarośla, zbocza, miedze, w miejscach ciepłych, nasłonecznionych, siedliskach o charakterze kserotermicznym, na glebach piaszczystych, kamienistych, zasobnych w wapń. | ||
|
liście całobrzegie *liście kolczasto-ząbkowane
· ta cecha diagnostyczna jest widoczna po zalogowaniu, w pełnej wersji atlasu, opcja logowania znajduje się prawym górnym rogu strony ▶ Berberis thunbergii (berberys Thunberga) antropofit zadomowiony we florze Polski [491] ⊛ Często uprawiany krzew ozdobny. Pochodzi z Japonii. | ||
opis
Jedynie berberys zwyczajny (Berberis vulgaris) należy do rodzimej flory. Pozostałe, liczne, gatunki berberysów są introdukowane i uprawiane jako krzewy ozdobne. W sumie rodzaj liczy około 500 gatunków.
Krzewy, zwykle niskie, o liściach opadających na zimę lub zimozielone. Drewno i kora po wewnętrznej stronie żółte.
Liście pojedyncze, zwykle piłkowane lub ząbkowane z ostkami, rzadko całobrzegie.
Kwiaty żółte do pomarańczowożółte; zapach przeważnie nieprzyjemny. Kwiat 3-krotny. Działek kielicha sześć. Płatków korony sześć; u nasady z dwoma nektarnikami. Pręcików sześć; reagują na dotyk zginając się. Słupek jeden, jednokomorowy.
Kwitnienie w maju-czerwcu.
właściwości i zastosowanie
W uprawie znajduje się obok czystych gatunków duża liczba odmian. Efekt dekoracyjny dają: barwne liście (w odmianach np. purpurowe), liście szczególnie efektownie wybarwiające się jesienią (berberys koreański (Berberis koreana)/, berberys Thunberga (Berberis thunbergii)/), ozdobne owoce pozostające na krzewie czasem długo po opadnięciu liści, barwne ciernie atrakcyjne w okresie bezlistnym. Kwiaty nie są szczególnie efektowne — żółte, zwykle o nieprzyjemnym zapachu, drobne ale z uwagi na dużą ich liczbę podnoszą walor ozdobny.
Używane są jako krzewy ozdobne do sadzenia pojedynczo, w grupach lub szpalerach. Niskie i karłowe odmiany mają swoje miejsce na rabatach bylinowych i w ogrodach skalnych.
wymagania i uprawa
Berberysy najlepiej rosną na glebach przepuszczalnych, także piaszczystych, do umiarkowanie zwięzłych, dostatecznie wilgotnych i dość żyznych. Źle rosną na glebach ciężkich i podmokłych.
Najbardziej zimotrwałe są np. berberys koreański (Berberis koreana)/, berberys Thunberga (Berberis thunbergii)/, berberys zwyczajny (Berberis vulgaris)/, ich mieszańce i liczne odmiany.
Rozmnaża się z nasion i z sadzonek zielnych (odmiany i zimozielone).
⇈ 🌱 🌸
odmiany uprawne (#1) ⇒ analiza dostępności roślin i nasion
| ‘Profesor Sękowski’ |
rdza źdźbłowa
Berberysy są żywicielami pośrednimi różnych gatunków rdzy. W tym berberys zwyczajny (Berberis vulgaris)/ jest wrażliwy na powszechnie występującą rdzę źdźbłową Puccinia graminis, której ostatecznym żywicielem są zboża. Powszechne w uprawie takie gatunki berberysów jak: berberys Thunberga (Berberis thunbergii)/, berberys wiązkowy (Berberis aggregata)/, berberys amurski (Berberis amurensis)/, są odporne na tę chorobę.
