takson rodzimy lub trwale zadomowiony [24]

Pteridium aquilinum (L.) Kuhn

orlica pospolita
Pteridium aquilinum
Suwalszczyzna; copyright © by Maciej Romański
Pteridium aquilinum (orlica pospolita)
Pteridium aquilinum (orlica pospolita)
Pteridium aquilinum
pokrój
Pteridium aquilinum
pokrój pojedyńczej rośliny
Pteridium aquilinum
Pteridium aquilinum
liść, widok od spodu
Pteridium aquilinum (orlica pospolita)
rozwijający się szczyt liścia

cechy charakterystyczne

cechy diagnostyczne w kluczu:Polypodiopsida (paprocie)kl 3462
Bylina z kłączem gęsto owłosionym, bez łusek, do 12mm grubości, poziome, znacznie zagłębione (do 30cm); z każdego odgałęzienia wyrasta w danym roku tylko jeden liść, niezimujący.

space

Często rozmnaża się głównie wegetatywnie. Kupki zarodni leżą na brzegu blaszki, zlewają się ze sobą i są całkowicie przykryte jej podwiniętym brzegiem przypominającym zawijkę. Zarodniki dojrzewają w okresie lipiec-wrzesień.

space

Roślina trująca.

występowanie

wystepowanie
o mapie występowania
Pospolita. Lasy, zarośla, zręby, murawy; na kwaśnych i silnie kwaśnych glebach, często piaszczystych, suchych.

Gatunek wyróżniający (D.) dla:

space_elw

Istotny diagnostycznie gatunek wspólny dla:

space_elw

Cechy różnicujące podgatunki podał Dariusz Tlałka.
  
Pteridium aquilinum ssp. aquilinum (orlica pospolita typowa)
XL
Pteridium aquilinum ssp. aquilinum (orlica pospolita typowa)
XL
· ta cecha diagnostyczna jest widoczna po zalogowaniu, w pełnej wersji atlasu, opcja ...
· Pierwsze dolne odcinki pierwszego rzędu są często krótsze od następnych i nieznaczne co do reszty blaszki.
  
  
Pteridium aquilinum ssp. pinetorum (orlica pospolita borowa)
XL
Pteridium aquilinum ssp. pinetorum (orlica pospolita borowa)
XL
· ta cecha diagnostyczna jest widoczna po zalogowaniu, w pełnej wer ...
· Pierwsze dolne odcinki pierwszego rzędu są głównie dłuższe od następnych i osiągają wielkość pozostałej części blaszki.
Pteridium aquilinum ssp. pinetorum (orlica pospolita borowa)
takson rodzimy lub trwale zadomowiony, nie ujęty czekliście 2002
  Podgatunek ten został niedawno znaleziony na terenie Polski, gdzie zajmuje siedliska znacznie uboższe od podgatunku typowego.
  

właściwości i zastosowanie

kolor liści
liście
⛅ ☁ — Wysokość: 0.3 do 2 m
Krajowa paproć z długimi, pełzającymi kłączami. Rośnie w lasach sosnowych, na glebach ±kwaśnych, lżejszych i na terenach ruderalnych. Poszczególne liście wyrastają w znacznej odległości od siebie, przez co zwarcie płatu może być niepełne.

space

Grupa użytkowa:
byliny ogrodowe • trwała • paprocie • 🟩 okrywowe lub zadarniające • ekspansywna • ozdobne liście

wymagania i uprawa

Wymagania (parametry ogrodowe):
miejsce: ☀ słoneczne • ⛅ półcieniste • ☁ cieniste
gleba: przeciętnie wilgotna (świeża) • znosi suszę • przeciętna ogrodowa • próchniczna/organiczna • lekka (piaszczysto-pylasta/gliniasta) • preferuje lekko kwaśne

Wymagania (optimum rozwoju/konkurencyjności na naturalnych stanowiskach wg ekologicznych liczb wskaźnikowych): światło — półcień lub umiarkowane słońce • woda — gleba przeciętnie wilgotna lub gleba wilgotna • odczyn — gleba kwaśna lub gleba słabo kwaśna • ciepło — miejsce umiarkowanie chłodne lub miejsce przeciętnie ciepłe • zwięzłość — gleba lekka, piaszczysta lub gleba średnio zwięzła • próchnica — gleba mineralno-próchnicza, zasobna w humus lub gleba organiczna, humusowa, torfowa • żyzność — podłoże ubogie lub podłoże umiarkowanie żyzne

Rozmnażanie, wysiew/sadzenie:

•  [(zarodniki) po dojrzeniu (lipiec-sierpień)]
• przez podział [wiosną lub jesienią]