ekosystem
biotop
biocenoza
siedlisko
siedlisko antropogeniczne
siedlisko synantropijne
siedlisko ruderalne
siedlisko segetalne
siedlisko półnaturalne
siedlisko naturalne
antropopresja
antropogeniczny
Uwaga! siedlisko w rozumieniu biologicznym jest nieco innym pojęciem niż termin siedlisko przyrodnicze stosowany w administracji.
Siedlisko w szerokim rozumieniu, używanym zwykle w botanice, to nieożywione elementy ekosystemu tj. miejsce (ukształtowanie terenu, nachylenie, ekspozycja powierzchni itp.) wraz z czynnikami glebowymi (skład granulometryczny, chemizm, uwilgotnienie itd.), klimatycznymi (np. rozkład opadów). W tym znaczeniu tożsame z węższą definicją biotopu i łącznie z biocenozą tworzące ekosystem.

Odpowiednio, z uwagi na to samo kryterium atropopresji, możemy klasyfikować zbiorowiska roślinne związane z określonymi typami siedlisk jako: zbiorowiska naturalne lub zbiorowiska antropogeniczne.
formacja roślinna
zbiorowisko zastępcze
zbiorowisko końcowe (zbiorowisko trwałe)
roślinność potencjalna
Zbiorowiskiem zastępczym jest każde zbiorowisko w danym typie siedliska które nie jest dla tego typu siedliska zbiorowiskiem końcowym (naturalnym zbiorowiskiem trwałym) (klimaksowym).

W pewnych przypadkach, gdy antropopresja przemysłowa znacząco zmieniła siedlisko, zbiorowiskiem końcowym nie będzie to sprzed pojawienia się presji, lecz fitocenoza industrioklimaksu. Podobnie wniknięcie roślin obcego pochodzenia może trwale zmienić skład gatunkowy i efektywne zbiorowisko końcowe (np. zbiorowisko robinii (Robinia pseudoacacia)) - zbiorowisko ksenospontaniczne.
syngeneza zbiorowisk
zbiorowisko segetalne
zbiorowisko synantropijne
zbiorowisko ksenospontaniczne
zbiorowisko naturalne auksochoryczne
zbiorowisko naturalne perdochoryczne
zbiorowisko naturalne
zbiorowisko antropogeniczne
zbiorowisko autogeniczne (zbiorowisko naturalne)
Przez syngenezę zbiorowisk (termin używany w fitosocjologii) rozumiemy kategorię pochodzenia zbiorowiska roślinnego. Jest ona związana ze obecnością i stopniem oddziaływania człowieka (antropopresją); duże znaczenie ma natężenie oraz historii tego oddziaływania.

zbiorowiska naturalne

Wśród zbiorowisk naturalnych można wyróżnić dwie grupy ze względu na dynamikę przy wpływach zewnętrznych:

oraz zbiorowiska naturalne auksochoryczne (rozszerzające swój zasięg pod wpływem działalności człowieka na inne siedliska naturalne ale też na zdegradowane lub nowopowstałe o ile mają charakter zbliżony do naturalnych).
zbiorowiska antropogeniczne








pionierska roślinność
murawa
kserotermiczny
murawa wysokogórska
murawa kserotermiczna
Murawa to formacja roślinna, często mało zwarta, w której dominują niskie trawy. Nie nadaje się do użytkowania kośnego.

i o murawach kserotermicznych - są to murawy o specyficznym bogatym składzie florystycznym, występujące na terenach okresowo suchych i o wysokiej dobowej amplitudzie temperatur, w miejscach czasem wypasanych lub wypalanych; u nas nieczęsto na południowych zboczach i skarpach; są zbiorowiskami roślinnymi nawiązującymi do stepu

Kserotermiczne siedlisko jest suche i o panujących (okresowo) bardzo wysokich temperaturach. Zobacz też różne formy przystosowania do takich siedlisk: kserofity i sukulenty.
Łąka to siedlisko antropogeniczne, teren trawiasty użytkowany kośnie, na siano lub rzadziej na zieloną masę.
Pastwisko to siedlisko antropogeniczne, obszar trawiasty użytkowany głównie poprzez bezpośredni wypas bydła.
miedza
Miedza to siedlisko antropogeniczne, nieuprawiony, wąski pas ziemi pomiędzy polami uprawnymi.
ugór
Ugór to siedlisko antropogeniczne, pole uprawne pozostawione przez pewien czas bez uprawy.
pole uprawne
Pole uprawne to siedlisko antropogeniczne, obszar ziemi na którym jest prowadzona uprawa roślin użytkowych.
orne pole
Pole orne to siedlisko antropogeniczne, obszar ziemi na którym jest prowadzona uprawa roślin polowych, przy czym gleba podlega różnym zabiegom agrotechnicznym, w szczególności orce.
pobocze drogi
Pobocze drogi to siedlisko antropogeniczne, pas porośnięty roślinami wzdłuż drogi.
nitrofilny (azotolubny)
megatroficzny (przeżyźniony)
dystroficzny
dystrofizacja
forma głodowa (forma skąpożywna)
eutrofizacja
mezotroficzny
oligotroficzny (skąpożywny)
eutroficzny
Pojęcia odnoszące się do żyzności siedliska roślin (w szczególności zbiorników wodnych); żyzności w rozumieniu zasobności w składniki pokarmowe i korzystnego układu innych czynników sprzyjających wzrostowi roślin (kwasowość, przejrzystość wody. Wyróżnia się następujące typy żyznościowe siedlisk (od najmniej żyznych):

Oligotroficzne (skąpożywne) siedlisko cechuje się niską zawartością składników odżywczych, przy korzystnym układzie pozostałych czynników żyznościowych. Produkcja ekosystemu oligotroficznego jest niska. W przypadku zbiorników wodnych wody są wysoce przejrzyste, dobrze natlenione, dno jest mineralne, odczyn może być od silnie kwaśnego do zasadowego.

Mezotroficzne siedlisko cechują się umiarkowaną zasobnością w składniki odżywcze.

Eutrofizacja to proces wzrostu żyzności siedliska. W przypadku wód i np. takich zbiorowisk jak mszary jest to z przyrodniczego punktu widzenia proces niekorzystny, ponieważ prowadzi do zubożenia bioróżnorodności, ustąpienia wielu rzadkich gatunków wymagających siedlisk ubogich. Dla wód czynnikiem eutrofizującym jest zwykle napływ wód z substancjami odżywczymi z nawożonych terenów rolnych lub bogatych w azot ścieków i żyznych wód po ich oczyszczeniu.
Procesem odwrotnym jest dystrofizacji czyli zmniejszanie się żyzności siedliska. Może być np. następstwem rozwoju torfowiska niskiego, gdy górna warstwa, poprzez rozwój pionowy siedliska, zostaje odcięta od napływu żyznych wód gruntowych.
okrajek
Zgrupowanie roślin na granicy lasu i przestrzeni otwartej (okrajek leśny) lub na granicy dwóch innego rodzaju, ale wyraźnie różniących strukturą zbiorowisk roślinnych.
zarośla
Zaroślami nazywamy zwarte skupienia krzewów.

Naturalny charakter mają m.in. zarośla nadrzeczne, zwłaszcza na terenach górskich, gdzie erozyjny wpływ cieków i zalewy ograniczają rozwój roślinności drzewiastej.
ziołorośla
Ziołorośla to skupienia wysokich roślin zielnych niebędących trawami.

Ziołorośla często wyróżniają się charakterystyczną barwną fizjonomią w okresie kwitnienia.