Do rodzaju starzec (Senecio) w węższym ujęciu zaliczają się gatunki w koszyczkach których występują zewnętrzne, dodatkowe 1-kilka listki okrywy (przylegające lub czasem odstające); końce listków okrywy u wielu gatunków są czarne. Liście u większości gatunków są mniej lub bardziej podzielone.
po zalogowniu, w pełnej wersji atlasu, jest tu dodatkowa, zwarta, wersja klucza - wygodna w użyciu gdy chcemy szybko zorientować się w jego strukturze lub znamy już klucz i chcemy szybciej dojść do celu; przycisk logowania jest w prawym górnym rogu strony
starzec wąskolistny · antropofit zadomowiony we florze Polski [491]
⊛ Nowy gatunek inwazyjny. Na poboczach dróg, terenach kolejowych, ruderalnych, łachach rzecznych; w miejscach bez zwartej roślinności. Na glebach żwirowych i gliniastych.
syn. Senecio doria L. ssp. umbrosus (Waldst. et Kit.) Soó · rodzimy takson flory Polski [patrz uwagi odnośnie mylnej atrybucji lubelskich populacji do Senecio macrophyllus] [491]
⊛ U nas kilka stanowisk na Lubelszczyźnie. Poza tym od Bałkan po Ukrainę; na wilgotnych terenach trawiastych i w lasach; przeważnie na wapieniach.
syn. Senecio macrophyllus M. Bieb. · Senecio umbrosus Waldst. et Kit. p.p. · takson wyłączony z flory Polski [mylnie podany, patrz Senecio umbrosus] [491]
⊛ Występuje na południe od Polski od Bałkanów, po Kaukaz i dalej na wschód.
⊛ Wilgotne miejsca, aluwia nadrzeczne, skraje łęgów, torfowisk, zabagnionych łąk. Na stanowiskach nasłonecznionych lub częściowo ocenionych, na glebach ciężkich, wilgotnych lub okresowo wysychających. Późno rozpoczyna wegetację i późno kwitnie.
⊛ Od terenów nizinnych po wysokie położenia górskie. Zręby, skraje lasów, polany, zarastające łąki. Na różnego rodzaju glebach, wilgotnych i suchych, w miejscach zacienionych i nasłonecznionych.
⊛ W górach od regla do piętra alpejskiego. Łąki, hale, źródliska, brzegi potoków, lasów, zakrzaczeń. W miejscach słonecznych i częściowo zacienionych; na ubogich, wilgotnych, glebach mineralnych na kwaśnym podłożu.
· ta cecha diagnostyczna jest widoczna po zalogowaniu, w pełnej wersji atlasu, opcja logowania znajduje się prawym górnym rogu strony
· Brak kwiatów języczkowych. Listków okrywy 13-22, na szczycie czarniawych. Dodatkowe listki okrywy (6) 8-10 (16), krótkie, przylegające, z czarnym końcem.
· ta cecha diagnostyczna jest widoczna po zalogowaniu, w pełnej wersji atlasu, opcja logowania znajduje się prawym górnym rogu strony
· ta cecha diagnostyczna jest widoczna po zalogowaniu, w pełnej wersji atlasu, opcja logowania znajduje się prawym górnym rogu strony
⊛ Częsty chwast upraw ogrodowych, okopowych i innych nawożonych obornikiem. Poza tym przydroża, miejsca ruderalne, skraje lasów. Preferuje gleby wilgotne, żyzne, dobrze znosi zasolenie.
⊛ Zręby, polany, przydroża, przy ciekach wodnych, miejsca ruderalne, miejsca wysypane żwirem, kamieniołomy, piaskownie; nasłonecznione lub półcieniste, z niepełnym pokryciem roślinnością. Na glebach piaszczystych lub żwirowych, wysychających, o niewielkiej zawartości humusu.
⊛ Prześwietlone miejsca w lasach, obrzeża, drogi leśne, tereny ruderalne w pobliżu lasów. Gleby bogate w próchnicę i azot, umiarkowanie wilgotne lub suche, słabo kwaśne, raczej piaszczyste.
· ta cecha diagnostyczna jest widoczna po zalogowaniu, w pełnej wersji atlasu, opcja logowania znajduje się prawym górnym rogu strony
· Listków okrywy 21, ciemno zakończonych. Dodatkowych listków okrywy 6-11, niemal od połowy czarne, końce nagie, przylegające, sięgają poniżej połowy okrywy. Kwiatów języczkowych 13 (są formy bez nich).
· ta cecha diagnostyczna jest widoczna po zalogowaniu, w pełnej wersji atlasu, opcja logowania znajduje się prawym górnym rogu strony
· ta cecha diagnostyczna jest widoczna po zalogowaniu, w pełnej wersji atlasu, opcja logowania znajduje się prawym górnym rogu strony
⊛ Chwast w uprawach wieloletnich, na odłogach, przydroża, zręby. Miejsca ciepłe, wysychające, żyzne. Przede wszystkim na glebach lekkich, piaszczystych, żwirowych.
· ta cecha diagnostyczna jest widoczna po zalogowaniu, w pełnej wersji atlasu, opcja logowania znajduje się prawym górnym rogu strony
· Liście pierzasto porozcinane na równowąskie łatki, odlegle ząbkowane, szczytowy odcinek nie większy od pozostałych (także u liści przyziemnych). Odcinki ostatniego rzędu łukowato skierowane do góry i do przodu.
· ta cecha diagnostyczna jest widoczna po zalogowaniu, w pełnej wersji atlasu, opcja logowania znajduje się prawym górnym rogu strony
· ta cecha diagnostyczna jest widoczna po zalogowaniu, w pełnej wersji atlasu, opcja logowania znajduje się prawym górnym rogu strony
· ta cecha diagnostyczna jest widoczna po zalogowaniu, w pełnej wersji atlasu, opcja logowania znajduje się prawym górnym rogu strony
starzec wąskolistny ·
syn. Jacobaea erucifolia (L.) G. Gaertn., B. Mey. et Scherb. · rodzimy takson flory Polski [491]
⊛ Umiarkowanie wilgotne i wilgotne łąki, brzegi mokradeł, w prześwietlonych lasach liściastych. W miejscach słonecznych lub półcienistych. Na żyznych glebach gliniastych lub lżejszych.
starzec gorycznikowy ·
syn. Senecio erraticus Bertol. ssp. barbareifolius (Wimm. et Grab.) Walters · Senecio aquaticus Hill ssp. barbareifolius (Wimm. et Grab.) Walters · Jacobaea erratica (Bertol.) Fourr. · Senecio erraticus Bertol. · rodzimy takson flory Polski [491]
⊛ Wilgotne lub okresowo wilgotne łąki, rzadziej w wilgotnych zarośla i łęgach. Na stanowiskach słonecznych. Na glebach ciężkich, podmokłych trwale lub okresowo.