kierunki, położenie względem ziemi

Kierunek ku górze (w górę) oznacza kierunek ku wierzchołkowi organu lub rośliny np. łodyga ku górze zwężająca się (lat. caulis sursum attenuatus).

Kierunek do przodu (lat. prorsum; lat. pronus - kierujący się do przodu) to jest ku końcowi poziomego organu.

Orotropowy to rosnący pionowo, prostopadle tj. pod kątem prostym do powierzchni gleby. Tak rosną łodygi większości roślin i korzeń główny.

Plagiotropowy to rosnący lub położony ±równolegle (także gdy odchodzący ukośnie) w stosunku do powierzchni gleby; prostopadły do położenia ortotropowego; plagiotropowo odchodzą organy boczne, np. odstające liście, rozłogi lub kłącza, ostające konary.

Organ prosty na całej długości nie zmienia kierunku.

W botanicznej łacinie jest jeszcze określenie strictus ("wyprężony", zwarty) dla łodyg roślin zielnych, sztywnych, prostych i wzniesionych np. u czyśca prostego (Stachys recta); zwykle tłumaczymy je jako prosto wzniesiony lub sztywno wyprostowany.

Ukośny to organ prosty i rosnący (lub ustawiony) w kierunku który tworzy z powierzchnią innego organu kąt mniejszy od kąta prostego (<90°).

Podnoszący się to organ który w swoim biegu płynnym łukiem przechodzi od położenia poziomego lub plagiotropowego do położenia pionowego.

Jeśli międzywęźla są proste a kierunek łuku zmienia się tylko w węzłach to mamy do czynienia z podnoszącymi się kolankowato. Tego rodzaju pokrój łodyg spotyka się często u traw np. wyczyniec kolankowy (Alopecurus geniculatus).

Zstępujący w początkowym biegu może być krótko wzniesiony lub poziomy ale szybko jest zagięty łukiem w dół.

Pędy łukowato wygięte są częste u krzewów, w szczególności w rodzaju jeżyna (Rubus).

Leżący płasko (lat. prostratus) gdy pęd opiera się na całej swojej długości na podłożu ale nie zakorzenia się w węzłach (gdy zakorzenia się to płożący się lub pełzający.

W epitetach gatunków używa się też terminu humifusus jako zamiennika procumbens.^[472][452] Często terminów prostratus/procumbens używa się zamiennie.^{[472][480][84.1]}

Pokładające się (oparte) pędy na większej części swojego biegu kładą się na glebie (opierają się o nią) jedynie przy końcu podnoszą się i są wzniesione; mogą zakorzeniać się w węzłach lub nie.

Płożącymi się lub pełzającymi nazywamy pędy leżące lub rozpostarte po powierzchni gleby i zakorzeniające się w węzłach.

Mniej precyzyjnie używa się go dla każdego typu wzrostu poziomego pędów blisko ziemi.

Koniec wzniesionego organu przegięty szerokim łukiem i zwisający w dół (o kwiatach, kwiatostanach, owocach, itd.).

Zwieszone to przy nasadzie lub w niewielkiej od niej odległości wąskim łukiem przegięte w dół i długim końcem zwisające.

Pogięty to powyginany, także w różnych kierunkach, z zagięciami ±ostrymi tj. zbliżonymi do litery Z. Np. oś i gałązki kwiatostanu śmiałka pogiętego (Deschampsia flexuosa).

Termin flexuosus bywa rozmaicie interpretowany ale praktyki użycia, że bliżej mu opisanemu wyżej "± kanciasto pogiętemu". Termin sigmoideus, z praktyki użycia, niewątpliwie dotyczy obłych, wężowatych wygięć jak w sinusoidzie.