Rheum rhabarbarum L. [🔉 re·um *]

Rabarbar jest wieloletnią byliną z zimującą karpą złożoną z silnych korzeni spichrzowych, skróconej łodygi i pąków zimujących. W okresie wegetacji wyrastają z niej duże liście o grubych, jadalnych ogonkach liściowych oraz wysokie pędy kwiatostanowe.

Rozstawa sadzenia powinna być tak dobrana aby rośliny zakrywały swoimi liśćmi całą glebę, co głuszy chwasty. W zależności od rosłości odmiany i żyzności gleby odległość pomiędzy roślinami może być od 1 do 2 metrów.

Pędy kwiatostanowe w miarę ich tworzenia należy wyłamywać (nie wycinać) wraz z przylegającym liśćmi.

Karpy rabarbaru są w pełni mrozoodporne. Rośliny rozpoczynają wzrost gdy tylko rozmarznie gleba i wyrastające pąki, w tym czasie znoszą spadki temperatury do -10°C. Jesienią części naziemne giną przy spadku temperatury poniżej -3°C.

Wymagania świetlne są umiarkowane. Bujniej rośnie w pełnym słońcu i daje tam wcześniejszy plon, ale też dobrze radzi sobie w zacienieniu.

Rabarbar jest długowieczną byliną. Eksploatuje się go od drugiego roku uprawy i przez kilkanaście lat, do czasu gdy ogonki nie robią się nazbyt drobne. W pierwszym roku zbioru przeprowadza się go krótko aby umożliwić rozrost karpy. W kolejnych latach można pozyskiwać ogonki liściowe aż do połowy lipca, po tym terminie należy umożliwić karpie gromadzenie zapasów na kolejny sezon. Ogonki liściowe wyrosłe w niższej temperaturze mają bardziej czerwone zabarwienie skórki.

W temperaturze zbliżonej do zera i przy wysokiej wilgotności powietrza, można przechowywać ogonki do kilku tygodni.

Odmiany różnią się wczesnością rozpoczęcia wegetacji. Ogonki liściowe mogą być mniej lub bardziej czerwono zabarwione.

Rabarbar jest atrakcyjny z uwagi na to, że jest jednym z pierwszych, wczesnowiosennych warzyw i z uwagi na walory smakowe. Za kwaśny smak odpowiada głównie kwas jabłkowy. W mniejszej ilości są obecne kwas cytrynowy, octowy i szczawiowy.