Ceratocapnos claviculata (L.) Lidén · gł. w POWO (24.10.15)

Roczna roślina, pnąca się, z liściowym wąsem czepnym i delikatnymi pędami.

wg /Kobierski, Piotrowski, Ryś (2025)^[713]/: Na terenie Polski to efemerofit z jednym udokumentowanym przypadkiem zawleczenia w Gdańsku-Westerplatte, gdzie zawleczono go z ziemią balastową oraz ponownie znaleziony w 2025 w Województwie Lubuskim; nowe stanowisko w Kowalicach (R. Piotrowski) - w młodym drzewostanie brzozowo-sosnowym, w sąsiedztwie nieużytkowanych stawów hodowlanych, przypomina siedliska typowe dla zachodnioeuropejskiego areału gatunku, gdzie preferuje półcieniste stanowiska o kwaśnych, próchnicznych glebach, występując w otwartych lasach dębowych, brzozowych i sosnowych, na skrajach lasów oraz wzdłuż dróg. W Europie Środkowej często zasiedla siedliska zmienione lub niestabilne, takie jak plantacje gatunków iglastych (Lethmate i in. 2002; Voss i in. 2011, 2012).

Gatunek został stwierdzony również poza swoim pierwotnym obszarem występowania, między innymi w Szwecji i Austrii, gdzie jego pojawienie się wiązane jest z działalnością człowieka (Schultheiss & Breunig 2010; Voss i in. 2012). W ostatnich dziesięcioleciach obserwuje się wyraźną ekspansję C. claviculata na wschód i północ, do regionów subkontynentalnych i północno-umiarkowanych. Na nowych obszarach pojawia się głównie w siedliskach antropogenicznych, zwłaszcza w lasach i zaroślach powstałych w wyniku działalności człowieka (Lethmate i in. 2002; Voss i in. 2011, 2012).