Dobrze różnicują też takie cechy jak: obecność białych podziemnych rozłogów (tylko u szczawiku żółtego (Oxalis fontana)/ ale może ich nie być), pokrój i ułożenie liści na pędzie (ale mogą być formy o nietypowym pokroju), rodzaj włosków (jednokomórkowe ±przylegające albo wielokomórkowe odstające); barwa i kształt zakończenia płatków korony.
Szeroko prostokątne, na szczycie prostopadle ucięte.
Przylistki wąsko podługowate na szczycie zaokrąglone.
przylistek bez wypreparowanego ogonka; przylistki mocno przylegają jakby przyrośnięte do ogonka i nawet przez dobrą lupę są trudne do wypatrzenia
nasiona
Nasiona nieco mniejsze, 1.0-1.4 mm długości i 0.7 mm szerokości; z poprzecznymi ostrzejszymi żebrami; te na szczycie niewyraźną (ale dostrzegalną) białawą linią, częściowo przerywaną.
Nasiona żebrowane bez białego obrzeżenia żeber.
Nasiona nieco większe, 1.2-1.4 mm długości i 0.7-0.8 mm szerokości; z poprzecznymi spłaszczonymi żebrami; te bez białej linii na szczycie.
Rozwinięte rośliny, pod koniec lata mają wyraźne podziemne, białe rozłogi. Aby je zobaczyć należy wykopać roślinę; przy wyrywaniu przez pociąganie mogą się oderwać i pozostać w ziemi.
Cecha o tyle niepewna, że poszczególne egzemplarze w zależności od wieku i warunków rozwoju mogą znacznie różnić się owłosieniem. Są także różnice natury odmianowej.
Owłosiony włoskami wielokomórkowymi, ±długimi, odstającymi; mogą zdarzać się włoski krótkie, przylegające.
Góra łodygi gęsto szaro owłosiona. Ogonki liściowe, szypuły kwiatostanów i góra łodygi krótko przylegająco owłosiona, bez dłuższych wielokomórkowych włosków.
Torebka gęsto owłosiona jednokomórkowymi włoskami.
Ogonki liściowe, szypuły kwiatostanów i góra łodygi krótko przylegająco owłosiona, bez dłuższych wielokomórkowych włosków.