Spiraea hort.

Często uprawiane krzewy ozdobne, różnej wysokości, o liściach sezonowych.

Sekcja Chamaedryon Ser. — grupa gatunków kwitnących wiosną lub na początku lata, na ulistnionych krótkopędach wyrastających na pędach ubiegłorocznych; kwiatostany w formie drobnych baldachów lub baldachogroniaste; krzewy z tej grupy okwitają bardzo obficie, całe krzewy potrafią być pokryte kwiatami np. tawuła wczesna (Spiraea ‘Arguta’), tawuła szara (Spiraea ×cinerea), tawuła ożankolistna (Spiraea chamaedryfolia), tawuła dziurawcolistna (Spiraea hypericifolia), tawuła średnia (Spiraea media), tawuła śliwolistna (Spiraea prunifolia), tawuła Thunberga (Spiraea thunbergii), tawuła trójłatkowa (Spiraea trilobata), tawuła van Houtte'a (Spiraea ×vanhouttei).

Sekcja Spiraea — kwitnące latem do jesieni, na szczytach pędów jednorocznych, ze stożkowatymi wydłużonymi, gęstymi wiechami np. tawuła wierzbolistna (Spiraea salicifolia) i tawuła Menziesa (Spiraea douglasii var. menziesii) oraz liczne mieszańce.

Większość gatunków o niskich wymaganiach glebowych i wodnych, znacznej sile wzrostu, dobrze radzą sobie w warunkach miejskich. Do bardziej wymagających należy często oferowana w handlu tawuła japońska (Spiraea japonica).

Dobrze znoszą cięcie; co kilka lat zaleca się przeprowadzać silne cięcie odmładzające. Część gatunków kwitnie na krótkopędach na pędach ubiegłorocznych (np. tawuła van Houtte'a (Spiraea ×vanhouttei)), inne na szczytach pędów tegorocznych (te zaleca się co roku, wczesną wiosną, nisko przycinać, tj. traktować jak byliny) np. tawuła japońska (Spiraea japonica).